TORINSKI PREKRIVAČ

Torinski prekrivač predstavlja laneno platno s likom čovjeka kome su
nanijete fizičke povrede na način koji odgovara navodnom razapinjanju Isusa Hrista.
Platno uvijeno u crvenu svilu čuva se od 1578. godine u srebrnom kovčegu u kapeli
u katedrali Svetog Jovana Krstitelja u Torinu.

Po vjerovanju mnogih kršćana i hrišćana u njemu je sahranjen Isus Hrist,
i stoga predstavlja jednu od najvećih relikvija kršćanstva.

Međutim, 1988. godine, laboratorijskom analizom sadržaja radioaktivnog izotopa ugljenika,
ustanovljeno je da je platno istkano između 1260. i 1390. godine.
Mnogi su tada doveli u pitanje porijeklo uzorka koji je ispitivan.

Italijanski fotograf Sekondo Pija napravio je 28. maja 1898. godine prvu fotografiju
prekrivača i bio je zaprepašten onim što je otkrio.

Na negativima se vidjela slika pozitiva, što je navelo na ideju da je sam pokrov neka vrsta negativa.
Stručnjaci su ustanovili da slika prije ima mogućnost pretvaranja u trodimenzionalnu sliku, nego što
je fotografski negativ. Ovu osobinu istraživači nisu mogli da kopiraju.
Po jednoj teoriji, slika na platnu je, jednostavno, naslikana.

Polemike oko pokrova često su dovodile do suprotstavljenih mišljenja nauke i religije.
Torinski prekrivač i danas ostaje jedno od najmisterioznijih historijskih otkrića.



RUNSKI KAMEN IZ KENSINGTONA

Olaf Oman, farmer iz Kensingtona, pronašao je 1898. godine
ogroman kamen s uklesanim slovima. Kamen je visok 77,5 centimetara,
širok 40 i debljine 15 centimetara.

Devet godina poslije otkrića,
Hajmler Holand s Univerziteta u Viskonsinu objavio je da je uspio da
dešifruje natpise na kamenu, i da kamen potiče iz 1362. godine,
a da su slova uklesali skandinavski istraživači, gotovo 130 godina prije Kristofora Kolumba.

Ako je priča o kamenu tačna, znači da su Vikinzi posjetili Minesotu 1362. godine,
što bi zahtijevalo prepravljanje svjetske historije i geografije.

Kamen i dan-danas ostaje misterija, a može se vidjeti u muzeju u Aleksandriji, u Minesoti.









DŽINOVI IZ SJEVERNE AMERIKE

Ljudski skelet dužine 3,6 metara i sa dva reda zuba iskopan je u Lompok Ranču,
u Kaliforniji, 1833. godine.

Dvadesetak godina kasnije, iskopan je ljudski skelet
dužine tri metra u Zapadnoj Virdžiniji, a 1895. godine u grobnici u blizini Toleda u Ohaju pronađeno je 20 skeleta, postavljenih u sjedeći položaj i okrenutih ka istoku.

Spisak sličnih otkrića je poveliki. Godine 1947. objavljeno je otkriće 32 podzemne pećine u blizini granice između Nevade i Kalifornije, a skeleti pronađeni u njima bili su dužine oko 2,7 metara.

O istom otkriću govorio je desetak godina ranije neki čovjek koji je, navodno, napravio dogovor sa muzejem Smitsonijan. Neki su tvrdili da su njegove dokaze ukrali i sakrili naučnici darvinisti kako bi zaštitili teoriju o evoluciji.


MAPA PIRIJA REISA

Topkapi palata u Istambulu bila je zvanično i glavno sjedište otomanskih sultana od 1465. do 1856. godine.

Palata je 1929. godine pretvorena u muzej, kada je pronađena mapa kartografa Pirija Reisa.

Odmah je privukla pažnju, jer je predstavljala jednu od najranijih mapa Amerike, i bila jedina mapa
iz 16. vijeka koja je prikazivala Južnu Ameriku sa njenom pravom geografskom dužinom.


Polovina mape, iscrtane na koži gazele, pokazuje zapadnu obalu Evrope, Sjevernu Afriku i brazilsku obalu.
Najneobičnije na ovoj mapi je njen prikaz Antarktika, koji je otkrila ruska ekspedicija 1820. godine.


Mnogi su postavili pitanje kako je turski admiral prije pet vjekova mogao da označi topografiju kontinenta,
vrlo detaljno ali bez leda, kada se zna da je pokriven snijegom hiljadama godina. Neki pretpostavljaju
da je Otomansko carstvo posjedovalo to znanje od nekog oblika civilizacije iz ledenog doba






„DESET ZAPOVJEDI“  IZ LOS LUNASA

Ovaj veliki kamen pronađen je u blizini Los Lunasa u Novom Meksiku,
oko 56 kilometara južno od Albukerkija. Neki naučnici smatraju da je
natpis na paleo-hebrejskom, koji je uklesan u kamenu, zapravo skraćena
verzija deset zapovjedi. Na četiri mjesta nalazi se riječ „JHVH“ ili Jahve.

Prvi put ga 1933. godine pominje profesor Frank Hiben. Njega je do kamena odveo neimenovani vodič, koji je tvrdio da je kamen pronašao kao dječak, osamdesetih godina 19. vijeka. Ukoliko je to tačno, nije moguće da se radi o falsifikatu, jer učeni ljudi tog vremena nisu znali za paleo-hebrejsko pismo. Neki naučnici odbacuju mogućnost da je riječ o originalnom kamenu, zbog brojnih stilističkih i gramatičkih grešaka, a drugi dodaju da kamen nije autentičan zbog upotrebe moderne hebrejske interpunkcije.

Zbog njegove težine (težak je više od 80 tona) nikad nije premješten u neki muzej. Ulaznica na mjesto gde se kamen nalazi košta 25 dolara.

ALUMINIJSKI KLIN IZ AJUDA

Aluminijumski predmet u obliku klina pronađen je dva kilometra istočno od grada Ajuda u Rumuniji, 1974. godine.

Klin je iskopan na dubini od deset metara, zajedno sa dvije kosti koje su pripadale mamutu.

Ovo otkriće izazvalo je čuđenje u naučnim krugovima jer je aluminijum otkriven tek 1808. godine.

Da bi se napravio, potrebna je temperatura od hiljadu stepeni.

Činjenica da je pronađen zajedno s mamutskim kostima govori da je predmet star najmanje 11.000 godina.

Čuva se na nepoznatoj lokaciji.



MAPA


Godine 1999. profesor Aleksandar Čuvirov u dvorištu svog prijatelja iskopao je neobičnu
kamenu ploču koja je bila toliko teška da je nedjelju dana trajalo njeno vađenje iz zemlje.

Ploča je nazvana „mapom Stvoritelja“. Visoka je oko metar i po, široka oko metar,
debljine 1,5 metara, a teška je najmanje jednu tonu. Ploča predstavlja trodimenzionalni
prikaz mape uralskog regiona.

Nije poznata drevna tehnologija koja je korišćena za njenu izradu.

Mapa sadrži i brojne natpise, a pretpostavlja se da je stara preko 100 miliona godina.
Tekst ispisan na njoj do danas nije dešifrovan.

Ako je riječ o originalnoj ploči, onda možda predstavlja dokaz o postojanju drevne
visokorazvijene civilizacije. Istraživači smatraju da bi ovakva trodimenzionalna mapa
mogla da koristi za letenje.

Kamena ploča se još ispituje, i nije dostupna pogledima javnosti.



LJUDSKA LOBANJA S ROGOVIMA

Tokom osme decenije 19. vijeka u Sejriju je pronađena grobnica i u
njoj čudne ljudske lobanje i kosti. Lobanje su imale rogove, a kosti kao da su pripadale ljudima visokim više od 2,1 metra, sahranjenim oko 1200. godine prije nove ere.

To nije bilo prvi put da džinovske lobanje s rogovima budu iskopane u Sjevernoj Americi. Slične lobanje pronađene su i u blizini Velsvila, kao i u Teksasu.

Nekada su se rogovi smatrali simbolom kraljeva. Aleksandar Veliki prikazan je sa rogovima na glavi na nekim novčićima. U Mojsijevo  vrijeme, rogovi su ponegdje bili simbol autoriteta i moći.

Kosti pronađene u Pensilvaniji, u Sejriju, nestale su iz muzeja, gdje su se nalazile, a mnogi tvrde da je riječ o prevari, dok na nekim vebsajtovima stoji da su ovi predmeti vanzemaljskog porijekla.

KAMENJE DROPA

Arheološka ekspedicija je 1938. godine u pećinama na granici između Kine i Tibeta
pronašla veliki broj grobnica i zidova ukrašenih crtežima ljudi izduženih glava,
zajedno sa slikama sunca, mjeseca i zvijezda.

Skeleti su bili nešto viši od dva metra, s ogromnim glavama. U grobnicama su pronašli i
kamene diskove, prečnika oko 30 centimetara, sa rupom u sredini.

Diskovi su imali urezane duple spirale, a nazvani su „kamenje Dropa“.
Profesor Cum Um Nui iz Pekinga tvrdi da je vanzemaljska letjelica pala u
ovaj region pre 12.000 godina, a vanzemaljce je nazvao „dropima“.

Oni nisu bili u stanju da poprave letjelicu. Većinu vanzemaljaca je poubijalo lokalno
stanovništvo, ali bilo je i slučajeva da su se neki vjenčavali s lokalnim stanovnicima,
zbog čega je identifikacija skeleta otežana. Kamenje Dropa nestaje sa svih mjesta
širom svijeta, i nije ga moguće vidjeti ni u jednom muzeju.







FIGURICE IZ AKAMBARA

Figurice iz Akambara predstavljaju kolekciju malih keramičkih figurica navodno pronađenih u Akambaru, u Meksiku.

Otkrio ih je Valdemar Julsrud u julu 1944. godine, sasvim slučajno, dok je jahao konja. Angažovao je lokalnog farmera da iskopa ostatak figurica, plaćajući mu za svaku pronađenu figuricu.

On i njegovi pomoćnici iskopali su više od 32.000 figurica, koje su predstavljale najrazličitije pojave, od dinosaurusa do ljudi iz cijelog svijeta, uključujući Egipćane, Sumerce i bradate Kavkasce.

Međutim, prema historijskim podacima, u vrijeme dinosaurusa nije bilo ljudi. Ukoliko su ove figure originalne, mogle bi biti dokaz da su, ipak, u isto vrijeme postojali i ljudi i dinosaurusi. Do danas, ni arheolozi ni paleontolozi nisu prihvatili ovo otkriće kao vjerodostojno.


(preuzeto za web-a)